hera
hĕra, v. era.
1. hera, s. era.
1 hĕra (11) (ĕra), æ, f. , maîtresse de maison, maîtresse : Pl. Cas. 44, etc. || souveraine : tergemina era Val. Flacc. 1, 780, Hécate.
Recipiant de cætero.... unum obolum super suis Heriis de Beomonte, et sex
denarios super quadam Hera de Buseviaco... quinque denarios de duobus Hereis de Gromont
et 11. den. de prato suo de Gromont. Vide Area 1.Quod Hera colebatur a Saxonibus videtur ex eo, quod adhuc quidam vulgares
recitant se audivisse ab antiquis, prout et ego audivi, quod inter festum Nativitatis
Christi et festum Epiphaniæ Domini, Domina Hera volat per aera, quoniam Junoni apud
Gentiles aer deputabatur. Et quod Juno quandoque Hera appellatur, et depingebatur cum
tintinnabulis et alis, dicebant vulgares, prædicto tempore Vrowe Here seu corrupto
nomine Vro Here de ulughet, et credebant illam sibi conferre rerum temporalium
abundantiam. Huc spectant quæ de nocturna quarumdam muliercularum equitatione
retulimus in voce Diana : ubi Dianæ Herodiadem adjungi apud recentiores, qui de
hac superstitionis specie scripserunt, observare cuique promtum est ; quænam vero sit illa
Herodias definire haud ita facile. Rem illustrat Gobel. Persona loco mox laudato, unde
Herodiadis cognomen Junoni, quæ Heravocabatur, tributum esse putat Schilterus, quem videsis in Glossar. Teuton. v.
Hera Diana, uti scriptum erat,
Herodiademfacili lapsu finxerunt.
hĕra, ae, f.: terra [MarzC].
(hera) see era.