hyphen
hyphen, indecl. n., = ὑφʼ ἕν,
- a rhetorical figure, by which two words are united as one, Diom. p. 429 P.; Serv. ad Verg. A. 1, 192.
hyphen, n. indecl. (ὑφʼ ἕν), das Hyphen, als gramm. Figur, wenn zwei Wörter zusammengesprochen werden, Diom. 434, 36. Prisc. de accent. § 6. p. 520, 8 K.
hyfen est conjunctio dictionis ex duabus perfectis imperfectis[ve ] compositae ut est ‘luci-fer’, ‘uni-genitus’
secunda de his in propriis prosodiis vocatur hiphen, cujus nota conjungit ea que possent videri divisa. ‥ ut ponamus exemplum Latinum ‘ante-tulisti’, possint ‘ante’ et ‘tulisti’ videri due dicciones
nonus accentus est ~en, ὑφεν, que conjungit divisa, ut cum dicitur ‘antetulisti’ videntur esse due dicciones, set una est dicta ab hoc verbo ‘antefero’
hўphĕn, n. ind. (ὑφ’ ἕν), prononciation de deux mots en un son unique : Diom. 424, 36.