iactator
jactātor, ōris, m. [iacto],
- one who makes an ostentatious display of himself, a boaster, braggart: rerum a se gestarum, Quint. 11, 1, 17: civilitatis, Suet. Claud. 35; Stat. Th. 6, 837; Gell. 18, 4, 1.—Poet., with inf.: ille sub hiberno somnos educere caelo Jactator, he boasts, Sil. 11, 403.
iactātor, ōris, m. (iacto), der Prahler mit etwas, rerum a se gestarum, Quint. 11, 1, 17: civilitatis, Suet.: proprii honoris, Claud. – m. Infin., ille sub hiberno somnos educere caelo iactator, Sil. 11, 404.
See: jactator
Falsa moneta tradita de armariis magistro J. de Acheriis xv. Decembris 1362. pro
Jactatoribus Cameræ faciendis mille. Item tradidi eidem cl. Jactatores argenti ad pilam
Turon. et cl. alios Jactatores argenti ad scutum cum fol. lilii Occurrit rursum
ibid. fol. 58. v°. Vide infra Jactus 8.