ignio
Could not find igniti in Logeion dictionaries.
igniti perfect passive participle neuter genitive singular, perfect passive participle masculine vocative plural, perfect passive participle masculine genitive singular, perfect passive participle masculine nominative plural of ignio
ignĭo, īvi or ĭi, ītum, 4, v. a. [ignis],
- to ignite, set on fire, make red-hot (post-class.): ut igniverint, Prud. στεφ. 10, 1077.
- —Hence, ignītus, a, um, P. a., fiery, glowing.
- A Lit.: liquor, Serv. Verg. A. 6, 33: aether, Ap. Mund. p. 57: tela, id. ib. p. 61.— Comp.: quod vinum natura esset ignitius, Gell. 17, 8, 10.—Sup.: draconis effigies ignitissima, Jul. Var. Rer. Gest. Alex. 3, 56.—
- B Trop.: ingenium, Prud. Ham. 546; Sid. Ep. 1, 11.
īgnio, īvī, ītum, īre (ignis), feurig-, glühend machen, heiß machen, erhitzen, anzünden, Cypr. ad Fortun. 11. p. 339, 1 H. Augustin. epist. 149, 33 u. in psalm. 65, 16. Prud. perist. 10, 1078. Chalcid. Tim. 39 B. u. 351. Iul. Val. 3, 6 (3): ignito aëre (Abl. absol.), Chalcid. Tim. 318: sales igniti, Th. Prisc. 2, 15 in.: ferrum ignitum, Plin. Val. 2, 18: aqua ignita, Firm. de err. 3, 5: pelles sole ignitae, Cael. Aur. de morb. chron. 3, 8, 112. – ➳ īgnītus, Adi., s. bes.
See: ignire
igniō, īvī, ītum, īre (ignis), tr., mettre en feu, brûler : Prud. Perist. 10, 1077 ; Eccl.