ignivomus
ignĭvŏmus, a, um, adj. [ignis-vomo],
- vomiting fire (late Lat.): sol, Lact. (Venant.) Serm. de Resurr. Dom. 3.
īgnivomus, a, um (ignis u. vomo), Feuer speiend, sol, Ven. Fort. carm. 3, 9, 3.
hostis malignus ‥ larvali facie, ore ~us
ac si essent ~i dracones vel leones rugientes
decem et octo satrapas, cum innumeris aliis, truncatos gladiis ~o transmittunt Orco
a fire spewer , ~us
fluctuantium flammarum ~os gurgites
hoc opus, hoc crudum rapuit portator ab igne, / ignivomo coctum nec bene sub camino
ignivomis pix superacta rogis
Ethna est mons ~us
videbatur sibi videre ‥ puteum ~um et usque ad inferni novissima profundissimum
ignivomus fluvius sic nos torquebat ‥
ab oris ~i faucibus sulphureis diruptivi parietum evomuntur lapides
ventus ‥ scintillas ~as circumquaque torrentes dispergebat
[puer ] ramum signavit et ‥ in eum insufflavit. ilico ignis celitus emissus ramum corripiens, acsi pro flatu flammam puer emisisset, ~os crines longius produxit
cometa quedam apparuit ‥ mittens radios lateraliter versus orientem velut ~os
cernens flammas ~as de turri ecclesie undique vaporantes
septimus est jaspis, procul a quo pellitur hostis; / Sardius octavus ignivomus rutilat
ignĭvŏmus, a, um (ignis, vomo), qui lance du feu : Fort. Carm. 3, 9, 3.
Ardeat Ignivoma flamma Judæ et Pilati, in Chartul. S. Vict. Massil.