ignominiosus
ignominiosus, disgraceful, shameful, ignominious
ignōmĭnĭōsus, a, um, adj. [ignominia], disgraceful, shameful, ignominious (not freq. till after the Aug. per.).
- I Of persons: exsul eras, ignominiosus, branded with public ignominy, Quint. 7, 1, 8: filia, Dig. 48, 5, 24; cf.: quid eos qui huic ignominioso agmini fuere obvii, existimasse putatis, Liv. 2, 38, 4: quibusdam judiciis damnati ignominiosi fiunt, velut furti, vi bonorum raptorum, etc., Gai. Inst. 4, 182.— Hence, subst.: ignōmĭnĭōsus, i, m., a person branded with ignominy, one publicly disgraced: nec concilium inire ignominioso fas, Tac. G. 6; Quint. 3, 6, 75; 77; 7, 5, 3.—In plur.: ignominiosis notas dempsit, Suet. Vit. 8.—
- II Of inanim. and abstr. things: ignominiosissimum caput, Tert. Apol. 15: ignominiosa et flagitiosa dominatio, * Cic. Phil. 3, 14, 34: fuga, Liv. 3, 23, 5: dicta (with immunda), Hor. A. P. 247: missio, disgraceful dismissal (of a soldier), Dig. 49, 16, 3.—Adv.: ignōmĭnĭōsē, ignominiously, disgracefully: pugnare, Eutr. 4, 24; 26.—Comp.: ab hominibus magis nullis ignominiosius eos tractari, quam a vobis, Arn. 4, 147.—Sup.: ignominiosissime fugere, Oros. 7, 7 fin.
īgnōminiōsus, a, um (ignominia), voll Schimpf u. Schande, schimpflich, dominatio, Cic.: fuga, Liv.: v. Menschen, beschimpft, bes. v. Zensor durch Schimpf gebrandmarkt, oft (im Sing. u. Plur.) subst., Quint. u.a.: ignominiosissimum caput, Tert.: quod ignominiosissimum est, Augustin.
Dunstanus ‥ extraxit eum [sc. regem ] de moechali genearum occubitu impositoque diademate duxit secum, licet vi a mulieribus raptum, ad regale consortium. tunc eadem Æthælgyvu—sic erat nomen ~ae mulieris— inanes orbes oculorum contra venerandum abbatem ferventi furore retorsit
quum vero ad locum certaminis properaret, accepit astute ille ~us partem pulveris ex propria domo et misit instigante diabolo in calciamento
caveat sacerdos ne de hiis qui ei confitentur peccata sua alicui recitet quod ei confessus est, non propinquis, non extraneis; quod si fecerit, deponatur et omnibus diebus vite sue ~us peregrinando peniteat(
sacerdos ante omnia caveat ne eorum qui ei confitentur peccata alicui recitet, non propinquis, non extraneis, nec quod absit pro aliquo scandalo; nam si hoc fecerit, deponatur et omnibus diebus vite sue ~us peregrinando peniteat
pro ~a insaniae [v. l. insania ], in qua horribiliter redactam et inpudenter confractam ‥ olim jam pudicam et castam
valde ~um est Christianis ‥ ut hoc negligentia et duritia sua fieri patiantur in praesentia sua
ubi rusticus ille ad reliquias juraturus manum porrexit, ferreo falcastro quod in manu gestabat nescio quo casu in cerebro percussus, subito ad terram mortuus ruit et ~a, sed quali illum decebat, morte vitam ‥ amisit
dampnosam et ~am cum civibus faciens pacem, adhuc cum clero exercet inimicitias
quasi degeneres et imbelles, ubi fortius et fidelius principi suo adesse debuerant, in fugam ~issimam sunt conversi
quod in forma servi quam [Dominus Jhesus ] assumpserat aspiciebatur humanis oculis fuit res maxime ~e pene et inglorie
fuit passio Christi incurialis et ignominosa mirabiliter ‥ nam nullum genus supplicii magis ~um fuit quam crucis
ignōmĭniōsus, (12) a, um (ignominia), ignominieux, dégradant, honteux : Cic. Phil. 3, 34 ; Liv. 2, 38, 4 ; 3, 23, 5 || -niosus, ī, m. , qui est couvert de honte : Tac. G. 6 || -sissimus Tert. Apol. 15.
- 1. (postklass.) door openbare afkeuring, degradatie gebrandmerkt, onteerd;
- 2. beledigend, krenkend [dominatio; fuga].
īgnōminiōsus
adj.
- ignominia, disgraceful, shameful, ignominious: agmen, L.: dominatio: fuga, L.: dicta, H.: (anulum gestare) ignominiosum genti, Ta.—As substm.: nec concilium inire ignominioso fas, an infamous person, Ta.