ignio
Could not find ignitius in Logeion dictionaries.
ignitius adverb comparative, neuter accusative singular comparative, neuter vocative singular comparative, neuter nominative singular comparative of ignio
ignĭo, īvi or ĭi, ītum, 4, v. a. [ignis],
- to ignite, set on fire, make red-hot (post-class.): ut igniverint, Prud. στεφ. 10, 1077.
- —Hence, ignītus, a, um, P. a., fiery, glowing.
- A Lit.: liquor, Serv. Verg. A. 6, 33: aether, Ap. Mund. p. 57: tela, id. ib. p. 61.— Comp.: quod vinum natura esset ignitius, Gell. 17, 8, 10.—Sup.: draconis effigies ignitissima, Jul. Var. Rer. Gest. Alex. 3, 56.—
- B Trop.: ingenium, Prud. Ham. 546; Sid. Ep. 1, 11.
īgnio, īvī, ītum, īre (ignis), feurig-, glühend machen, heiß machen, erhitzen, anzünden, Cypr. ad Fortun. 11. p. 339, 1 H. Augustin. epist. 149, 33 u. in psalm. 65, 16. Prud. perist. 10, 1078. Chalcid. Tim. 39 B. u. 351. Iul. Val. 3, 6 (3): ignito aëre (Abl. absol.), Chalcid. Tim. 318: sales igniti, Th. Prisc. 2, 15 in.: ferrum ignitum, Plin. Val. 2, 18: aqua ignita, Firm. de err. 3, 5: pelles sole ignitae, Cael. Aur. de morb. chron. 3, 8, 112. – ➳ īgnītus, Adi., s. bes.
See: ignire
igniō, īvī, ītum, īre (ignis), tr., mettre en feu, brûler : Prud. Perist. 10, 1077 ; Eccl.