ignio
Could not find ignitum in Logeion dictionaries.
ignitum neuter nominative singular, perfect passive participle masculine genitive plural, perfect passive participle neuter nominative singular, perfect passive participle neuter genitive plural, perfect passive participle neuter accusative singular, perfect passive participle neuter vocative singular, perfect passive participle masculine accusative singular of ignio
ignĭo, īvi or ĭi, ītum, 4, v. a. [ignis],
- to ignite, set on fire, make red-hot (post-class.): ut igniverint, Prud. στεφ. 10, 1077.
- —Hence, ignītus, a, um, P. a., fiery, glowing.
- A Lit.: liquor, Serv. Verg. A. 6, 33: aether, Ap. Mund. p. 57: tela, id. ib. p. 61.— Comp.: quod vinum natura esset ignitius, Gell. 17, 8, 10.—Sup.: draconis effigies ignitissima, Jul. Var. Rer. Gest. Alex. 3, 56.—
- B Trop.: ingenium, Prud. Ham. 546; Sid. Ep. 1, 11.
īgnio, īvī, ītum, īre (ignis), feurig-, glühend machen, heiß machen, erhitzen, anzünden, Cypr. ad Fortun. 11. p. 339, 1 H. Augustin. epist. 149, 33 u. in psalm. 65, 16. Prud. perist. 10, 1078. Chalcid. Tim. 39 B. u. 351. Iul. Val. 3, 6 (3): ignito aëre (Abl. absol.), Chalcid. Tim. 318: sales igniti, Th. Prisc. 2, 15 in.: ferrum ignitum, Plin. Val. 2, 18: aqua ignita, Firm. de err. 3, 5: pelles sole ignitae, Cael. Aur. de morb. chron. 3, 8, 112. – ➳ īgnītus, Adi., s. bes.
See: ignire
igniō, īvī, ītum, īre (ignis), tr., mettre en feu, brûler : Prud. Perist. 10, 1077 ; Eccl.