ignotus
ignotus2, unknown, unrecognized, unfamiliar; ignorant
Frieze-Dennison Vergil
ignōtus, a, um: (adj.), unknown, 1.359; strange, 5.795; not well known, but little known, 11.527.
Could not find ignotae in Logeion dictionaries.
ignotae feminine dative singular, feminine nominative plural, feminine genitive singular, feminine vocative plural of ignotus2
ignōtus, a, um, Part., from ignosco.
ignōtus, a, um, adj. [in-gnotus, notus].
- Pass., unknown.
- A In gen.: quamquam ad ignotum arbitrum me appellis: si adhibebit fidem, Etsi est ignotus, notus: si non, notus ignotissimus est, Plaut. Rud. 4, 3, 104 (1041) sq.: dubitabitis, judices, quin ab hoc ignotissimo Phryge nobilissimum civem vindicetis? Cic. Fl. 17, 40: ignoti homines et repentini quaestores celeriter facti sunt, id. Brut. 64, 242: homo ignotus et novus, id. Rep. 1, 1: nos pluribus ignotissimi gentibus, id. ib. 1, 17: longinqua eoque ignotior gens, Liv. 5, 32, 5: procedam in aciem adversus ignotos inter se ignorantesque, Liv. 21, 43, 18; cf. § 13: omnes illacrimabiles Urgentur ignotique longa Nocte, Hor. C. 4, 9, 27: jus applicationis obscurum sane et ignotum patefactum atque illustratum est, Cic. de Or. 1, 39, 177: obscurioribus et ignotioribus verbis, Quint. 7, 3, 13; cf. id. 8, 3, 73; 8, 6, 74: haec nova et ignota ratio, Cic. Rep. 1, 16: alter (dies) in vulgus ignotus, id. Att. 9, 5, 2: ille tibi non ignotus cursus animi mei, id. ib. 5, 15, 1: terrae, unknown, distant, Tib. 1, 3, 3; ib. 39; cf.: nobilis ignoto diffusus consule Bacchus, unknown, remote with respect to time, i. e. old, Luc. 4, 379.—Subst.: ignō-tum, i, n., that which is unknown.— Prov.: ignoti nulla cupido, Ov. A. A. 3, 397.—
- B In partic., pregn. (for ignobilis, II.), of low birth or condition, lowborn, base, vulgar (poet.): quo patre sit natus, num ignota matre inhonestus, Hor. S. 1, 6, 36; cf.: naso suspendis adunco Ignotos, ut me libertino patre natum, id. ib. 6 and 24: Achivi, the ignoble Greeks, Ov. M. 12, 600: progenuit tellus ignoto nomine Ligdum, id. ib. 9, 670: ignotis perierunt mortibus illi, Hor. S. 1, 3, 108.—
- II Act. (cf. the Gr. ἄγνωστος), unacquainted with a thing, ignorant of (very rare for ignarus, insciens, inscitus): ignotae iteris sumus, Naev. ap. Non. 124, 28: simulacra ignotis nota faciebant, Cic. Fam. 5, 12, 7: producere ad ignotos (aliquem), Cic. Verr. 2, 5, 29, § 75; Auct. Her. 3, 6, 12; cf.: ignotos fallit, notis est derisui, Phaedr. 1, 11, 2; so, ignoti, faciem ejus cum intuerentur, contemnebant, Nep. Ages. 8, 1.
1. ī-gnōtus, a, um, Partic. v. ignosco, w. s.
2. ī-gnōtus, a, um (in u. gnotus = notus), Adi. m. Compar. u. Superl., I) passiv = nicht gekannt, unbekannt, fremd (Ggstz. notus), 1) im allg.: a) v. leb. Wesen, absol. Plaut., Cic. u.a.: ignoto consule diffusus Bacchus, unter einem der Zeit nach unbekannten, längst vergessenen, Lucan. 4, 379: quod longinqua eoque ignotior gens erat, Liv.: si adhibebit fidem, etsi ignotus, notust; si non, notus ignotissimust, Plaut.: inter Avernales haud ignotissima nymphas, Ov.: favos ignotus (unbemerkt) adedit (stelio), Verg. – mit Dat., omnibus ignotus nautis, Nep.: exercitus ignotus adhuc duci suo, Liv.: ignotus plerisque et obscurus (Ggstz. urbibus notus et populis), Sen.: plurimis ignotissimi gentibus, Cic. – subst., īgnōtus, ī, m., ein Unbekannter, ignotus alienusque, Plaut.: oft Plur. ignoti (Ggstz. noti), Cic. u.a.: ignoti inter se et ignorantes, Liv. – b) v. Lebl.: forma, Nep.: arbor, Ov.: regio, Curt.: terra, Verg.: ignotae eā tempestate terrae, Liv.: origo, Vell.: ius obscurum et ign., Cic.: alter (dies) in vulgus ignotus, Cic.: haud ignotae belli artes inter se, Liv.: cucurbitae ignotiores, Th. Prisc.: ignotiora maria, Liv.: obscuriora et ignotiora verba, Quint. – m. Dat., iter ignotum hostibus, Curt.: ignotae Parthis virtutes, Tac.: ille tibi non ignotus cursus animi, Cic. – 2) prägn., von unbekannter) niederer) Herkunft, niedrig (Ggstz. generosus), mater, Hor.: Achivi, Ov.: hic ignotissimus Phryx, Cic.: ignotissimus quaesturae candidatus, Suet.: Plur. subst., ignoti, Leute von unbekannter (niederer) Herkunft, Menschen ohne Ahnen, Hor. sat. 1, 6, 6 u. 24. – II) aktiv (das Partiz. Perf. akt. vertretend), α) absol. = nicht kennend, der jmd. (ihn) od. etw. nicht kennt, unbekannt mit etw. (damit), ne quis tamen erret ignotus, Ps. Quint. decl. 6, 2. – gew. Plur. subst.: ignoti (Ggstz. noti), Cornif. rhet. 3, 12 u. 4, 63. Cic. Verr. 5, 75; ep. 5, 12, 7. Nep. Ages. 8, 1. Curt. 5, 12 (34), 20. Phaedr. 1, 11, 2. Avian. fab. 5, 17. – β) (wie ἄγνωστος) m. Genet., unbekannt mit etw., einer Sache unkundig, iteris, Naev. tr. 36: iuris sui, Callistr. dig. 49, 14, 2. § 7.
ut ‥ iter ~um trans Tamesis ‥ alveum ‥ aperiret
belua nuncupari potest quicquid in terris aut in gurgite in horrendi corporis ~a et metuenda reperitur forma
~arum rerum investigationi
ut ‥ omnes ‥ loca innotissima [v. l. ignotissima ] morte spreta petierint
rerum usitatissimarum nomina ~issima esse vere dicebas
facies terre cujusdam eis hactenus prorsus ~e
quanto intellectui nostro ‥ ~ius, tanto noticia ejus ‥ preciosior
hominem ‥ quem videns, ut ~um et inopinatum, non parum expavit
per manuum ~i episcopi impositionem(v.
episcopis Anglie ‥ non ~i sumus nec causa nostra incognita
malefactores ingnoti venerunt ‥ et fregerunt domum
quedam mulier ingnota, sortilega, intravit domum Johannis de K.
ingnotus
multi extranei et ~i
Cantuariis pacem promittunt; illi e contra pecuniam parant ~i futuri. ast rumpunt Dani foedus
1 ignōtus, a, um, v. ignosco.
2 ignōtus, (8) a, um (in et gnotus = notus), ¶ 1 inconnu : homo Cic. Fl. 40 ; Br. 242, homme inconnu ; alicui ignotissimus Cic. Rep. 1, 26, tout à fait inconnu de qqn ; nova et ignota ratio Cic. Rep. 1, 25, une théorie nouvelle et encore ignorée : alter dies in vulgus ignotus Cic. Att. 9, 5, 2, le second jour ignoré du peuple ; ille tibi non ignotus cursus animi mei Cic. Att. 5, 15, 1, ce déploiement de mon esprit que tu connais bien ¶ 2 qui ne connaît pas ; [surtout au pl.] ignoti, des gens qui ne connaissent pas (= ignari ) : Cic. Verr. 2, 5, 75 ; Fam. 5, 12, 7 ; Nep. Ages. 8, 1 ; Curt. 5, 12, 20.
- 1. (a) onbekend, vreemd [terra; maria; ius; in vulgus bij het volk]; ➤ ~ plerisque et obscurus; (b) ongewoon [forma]; (c) van onbekende, geringe afkomst;
- 2. onkundig, onwetend, onbekend met, onervaren in (m. gen.).
īgnōtus (1)
- P. of ignosco.
īgnōtus (2) adj.with comp.and sup.
- in+ (g)notus, unknown, strange, unrecognized, unfamiliar: locus, T.: ignotior gens, L.: adversus ignotos inter se, L.: bella, of uncertain result, V.: favos ignotus adedit Stellio, unnoticed, V.: mortes, inglorious, H.: alter (dies) in volgus ignotus: militibus loca, Cs.: nomen populo.—As substm.: tamquam ignoto lacrimam daret, a stranger, O.: notum ignotumque discernere, Ta.—As substn.: Haud ignota loquor, V.: si proferres ignota, unfamiliar themes, H.: Omne ignotum pro magnifico est, Ta.—Unknown, obscure, without repute, mean: hic ignotissimus Phryx: homo.—Of low birth, ignoble, low-born, base, vulgar: ignotā matre inhonestus, H.: naso suspendis adunco Ignotos, H.: Achivi, O.—Unacquainted with, ignorant of: producere ad ignotos (alquem): ignotos fallit, notis est derisui, Ph.: ignoti contemnebant, N.