imbrico
Could not find imbricatis in Logeion dictionaries.
imbricatis perfect passive participle feminine dative plural, perfect passive participle neuter dative plural, present active indicative 2nd plural, perfect passive participle masculine dative plural, perfect passive participle neuter ablative plural, perfect passive participle masculine ablative plural, perfect passive participle feminine ablative plural of imbrico
imbrĭco, no perf., ātum, 1, v. a. [imbrex].
- I To cover with gutter-tiles (post-class.): tegulis interjacentibus imbricarentur, Sid. Ep. 2, 2.—
- II To form like a gutter-tile: caementa inter se, Vitr. 2, 8.—In part. perf.: laurus folio per margines imbricato, Plin. 15, 30, 39, § 127: ungues simiae, id. 11, 45, 101, § 247: vertebrae, id. 11, 1, 1, § 1.
1. imbrico, āvī, ātum, āre (imbrex), I) mit Hohlziegeln decken, Sidon. epist. 2, 2, 5. – II) hohlziegelförmig machen; dah. imbricatus, a) hohlziegelförmig, vertebrae, Plin. 11, 1: simiae ungues, Plin. 11, 247: folium per margines imbricatum, Plin. 15, 127. – b) hohlziegelartig gelegt, caementa imbricata inter se, hohlz. ineinander gefügt, Vitr. 2, 8, 1.
2. imbrico, āre (imber), = ὀμβρέω, einzetteln, deinde super imbricato quae trita erunt, Gargil. de cur. boum § 23. – Nbf. (nach der 3. Konjug.) ›imbricitur, ὀμβροῦται, βρέχεται‹ Gloss. II, 77, 30.
1 imbrĭcō, āvī, ātum, āre (imbrex), tr., couvrir de tuiles creuses : Sid. Ep. 2, 2 || imbricatus a) ayant la forme dʼune tuile creuse : Plin. 11, 1 ; 21, 247 ; b) imbriqué, disposé comme les tuiles : Vitr. Arch. 2, 8, 1.
2 imbrĭcō, ĕre (imber), mouiller de pluie : Gloss.
Sidon. 2.
ep. 2. Tegulis interjacentibus
Imbricarentur. Gloss. Philox