imbrigare

imbrigare [ML] , to involve in (esp. leg.) dispute; b (absol.). 1292 nec eligatur aliquis [procurator] qui diversis negociis propriis suis inbrigatur [B. Cotton HA 209: ~atur] Conc. Syn. 1106; 1336 Gallici indagati quantum possunt quomodo rex eorum sic inbrigatur Illust. Scot. 59.  b 1320 iniquitatis filii ‥ minas machinantur ‥ ad indictandum, vexandum, intractandum, et ~andum in curiis secularibus (Ledrede Const.) RB Ossory (HMC) 231.