immolaticius
Could not find immolaticium in Logeion dictionaries.
immolaticium neuter nominative singular, neuter accusative singular, neuter genitive plural, neuter vocative singular, masculine genitive plural, masculine accusative singular of immolaticius
immŏlātīcĭus (inm-) or -tĭus, a, um, adj. [immolo],
- of or for a sacrifice (late Lat.): caro, Aug. Ep. 154; cf.: immolaticius θύσιμος, Gloss. Philox.
immolātīcius, a, um (immolo), geopfert, caro, Augustin. epist. 47, 4. – subst., immolātīcium, iī, n., Opferfleisch, nos morticino et immolaticio non vescimur, Augustin. c. Faust. 13, 31 in.
ob sordes ‥ ~ii cruoris
de immolaticiis [(v. l. immolativis ] autem escis consuluisti, si a fidelibus superductum fuerit vivifice crucis signum, edi liceret an non
alter [sc. Finees; cf. ] venereos amplexus pugione confodit: alter [Num. xxv 7 sc. Mathathias; cf. ] immolantem ~io cruori commiscuitI Macc. ii 24–5
propter carnes ~ias, quas musce sequebantur, turris ‥ Turris Muscarum appellatur
omnes scimus quid debeat fieri de ~iis idolorum
immŏlātīcĭus, a, um (immolo), qui a été immolé : Aug. Ep. 47, 4 || -tīcĭum, ĭī, n. , chair des victimes : Aug. Faust. 13, 31.