immutilatus
immŭtĭlātus (inm-), a, um, adj. [in-mutilo],
- maimed, mutilated: corpore, Sall. Fragm. ap. Non. 366, 18 (Hist. 4, 40 Dietsch).
immŭtĭlātus (inm-), a, um, adj. [2. in-mutilatus],
- unmutilated, entire, Cod. Th. 4, 22, 1.
im-mutilātus, a, um (in u. mutilatus), unverstümmelt, I) eig.: corpus, Sall. hist. fr. 4, 40 (4, 48). – II) übtr. = unverkürzt, Cod. Theod. 4, 22, 1.
expectans donec sol ‥ eam [sc. vaccam ] sineret ~am gaudenter abscedere
in amore Redemtoris sui inmutilata devotione persistens(
quare ergo non custodistis ~um vestrae gentis imperium, perfecti operis simul et doctrinae insistendo vigiliis?
ut in Dorobernia ‥ metropolitanus totius Britannie locus habeatur ‥ ~a perpetua stabilitate decernimus(
dignitatis privilegia in perpetuum ~a servari(
dignitatis privilegia ~a servare et stabilitate perpetua firmare
ea que ‥ conferuntur ut eisdem locis inconvulsa et inmutilata perseverent ‥ sunt ‥ roboranda
ut donatio ista firma et ~a permaneat presentis carte attestatione confirmo
precipimus quatenus ‥ possessiones et libertates ecclesie vestre illesas et ~as per nos conservari curatis
ut nostra jura nostreque ecclesie nobis ~a in suo robore conserventur
immŭtĭlātus, a, um, non mutilé, intact : Sall. H. 4, 10 || non entamé, entier : Cod. Th. 4, 22, 1.
Jura harum Ecclesiarum volumus et
debemus Immutilata conservare. Occurrit in Formul. Anglic. Thomæ Madoxpag. 60. 177. etc.