impeditio

impĕdītĭo (inp-), ōnis, f. [impedio],

• a hinderance, obstruction (rare but class.): sine impeditione praeterire, Vitr. 1, 5: animus in somniis liber est sensibus et omni impeditione curarum, etc., Cic. Div. 1, 51, 115; Arn. 2, 52.

impedītio, ōnis, f. (impedio), die Hinderung, das Hindernis, die Hemmung, das Hemmnis, sine impeditione, Vitr. 1, 5, 3: animus liber onmi impeditione curarum, Cic. de div. 1, 115: obstacula impeditionis, Arnob. 2, 13 extr.

impeditio [CL] 1 hindering of movement. inpeditio Osb. Glouc. Deriv. 411 (v. impedire 1a). 2 hindrance of action, interference; b (log., w. ref. to causation). c1043 sine Satane parasitorumque ejus inpeditione CD 769.  b raro dicitur evenire quod non habet causam ordinatam ad suum eventum, sed tantum provenit ex aliqua causa ordinata ad alium effectum, impedita tamen ab illo effectu ad quem ordinatur, et ex tali ~one evenit istud raro Duns Ord. II 327. 3 (leg.) disturbance of someone’s rights. patet quod prestacio summe et propriissime Deo conveniat. ‥ quadam excellenti differencia a prestito creature, non abdicat a se usum prestiti pro tempore quo prestatur, quin pocius ex vehemencia sui dominii sibi vendicat omnem usum, non ad ~onem vel dampnum prestarii, sed ad ejus utilitatem multiplicem, ut ad ejus usum comodiferum dirigendum Wycl. Dom. Div. 225. 4 (leg., w. ref. to action of Quare impedit). 1206 loquela que fuit inter eos de ~one presentacionis [sc. ad ecclesiam de Crossebi Gerard’] remaneat inter eos CurR IV 163; de placito inpeditionis presentandi ad medietatem ecclesie de P. Ib. 196. 5 f. l. 1247 hec est finalis concordia ‥ inter Johannem de Plesseto querentem et Willelmum M. et A. uxorem ejus †inpeditiones [MS PRO inped’; l. inpeditores or inpedientes] (Fines 284/19/71) Cart. Beauchamp 250.

impĕdītĭō, ōnis, f. (impedio), obstacle : Cic. Div. 1, 115.

impedītiō (inp-) ōnis, f

• impedio, a hinderance, obstruction: curarum.