impeditor
impĕdītor (inp-), ōris, m. [impedio],
- a hinderer, obstructer (late Lat.), Aug. Civ. Dei, 10, 10.
impedītor, ōris, m. (impedio), der Verhinderer, Augustin. de civ. dei 10, 10 u. serm. 352, 6.
sceleris ‥ executionis non ~or
in ‥ ministerii complementum ‥ vocati estis et esse debetis coadjutores et non ~ores
in quoslibet ~ores quominus prefate gracie debitum sorciantur effectum
treugarum ~ores
ad negociorum regni nostri ~ores et hostium nostrorum fautores
vos tanquam nobis et mandatis nostris inobedientes et nostrorum ac regni nostri negociorum ~ores ‥ puniri faciemus
juravere super librum quod ‥ custodirent conclave ab ~oribus
earundem [(v.sc. literarum ] executionis ~ores
quas recipere non potuit propter ~ores quosdam qui non permiserunt ipsum [vicecomitem ] pecuniam predictam ‥ recipere
vicecomes ‥ impeditus fuit per Symonem de Monte Forti [et al. ] ‥ quominus officium suum exercere ‥ potuit [sic ] . ‥ quod ~ores predicti nobis inde responderunt secundum quod de jure fuerit faciendum
‘detrahebant mihi, quoniam sequebar bonitatem’ []. isti sunt tonsores vel falsarii monete legalis, ~ores legati regalis, exhumatores cadaveris fraternalis Psalm. xxxvii 21
si qui eosdem ‥ in constructione domus ‥ presumpserit impedire, ‥ ~ores ab hujusmodi impedimento compescatis
in placito quare impedit ‥ si [impeditor ] ‥ non venerit, per ejus defaltam scribatur episcopo quod reclamacio ~oris illa vice conquerenti non obsistat, salvo ~ori alias jure suo cum inde loqui voluerit
ab ‥ turbatoribus et ~oribus pacis ‥ et sequacibus ejusdem Roberti [(sc. de Brus ]
licenciatum fuit per ‥ regem Francie transire in Vasconia ad inquirendum de pacis ~oribus
impĕdītŏr, ōris, m. , celui qui empêche : Aug. Civ. 10, 10.