improperium
imprŏpĕrĭum (inpr-), ĭi, n. [2. impropero],
- a reproach, taunt (eccl. Lat.), Lact. 4, 18, 32; Vulg. Rom. 15, 3 al.; cf. improperium ὀνείδισις, Gloss. Philox.
improperium, iī, n. (impropero), der Schimpf, die Beschimpfung (ὄνειδος, Gloss.), Eccl. (s. Bünem. Lact. 4, 18, 32).
de scaevo infamis calumniae ~o latentis pudicitiae praeconium propalatur
vides ‥ quam nihil ~ii vulgata cognitio peccati tui ‥ generabit
caput juvenis palpavit, crinibus defluentibus ~io calvitii
quomodo ‥ fratrem ex carceris ~io subtrahere ‥ posset
ut inproperium sit filio si pater sine vulnere decesserit
improprie in meum ~ium Mathum vocas, non Matheum(
set sumeres ludibrium / et crucis improperium / inter iniquos medius
ut exeamus ad Dominum extra castra, ~ium ejus portantes, i. e. relicto mundi consortio
exeamus ergo extra castra portantes ~ium crucifixi
meas ‥ contumelias et ~ia ‥ patienter perfero
parcat ‥ verbis amaris et improperis [? l. improperiis ]
minis eorundem [adversariorum ] et ~iis lacessitus
in quem circumstantes domicelli et mancipia magistrorum maledicciones et ~ia plurima injurias eciam [imposuerunt ]
quo modo posset Socrates uxoris Xantippes clamores et ~ia sustinere ait ‥
vij sunt vitia loquendi quibus homo proximo suo injuriatur, viz. convicium, contumelia, ~ium, detraccio, susurracio, derisio, contencio
~ium est injuriose recitare hominis indigenciam
ad ‥ castrum ‥ quotidie accedebat, et ~ia admixtis minis Anglis sepius inferebat
imprŏpĕrĭum, ĭī, n. , reproche, affront : Lact. Inst. 4, 18, 32 ; Eccl.
Nam et tunc temporis ignominiosum extitit Improperium, si solum duo
jugularent. Utitur sæpe vetus Bibliorum Interpres.