impugno
impugno, to fight against, attack, assail
Could not find impugnata in Logeion dictionaries.
impugnata perfect passive participle feminine ablative singular, perfect passive participle feminine vocative singular, perfect passive participle neuter vocative plural, perfect passive participle neuter accusative plural, perfect passive participle feminine nominative singular, perfect passive participle neuter nominative plural of impugno
impugnata feminine ablative singular, feminine nominative singular, neuter nominative plural, feminine vocative singular, neuter vocative plural, neuter accusative plural of impugnatus
impugno (inp-), āvi, ātum, 1, v. a. [in-pugno], to fight against a person or thing, to attack, assail (class.; esp. in the transf. and trop. signif.; cf.: invado, opprimo, aggredior, adorior).
- I Lit., in the milit. sphere: terga hostium, Liv. 3, 70, 4: Syracusae a cive impugnatae sunt (for which, shortly after, oppugnari), Just. 22, 2. — Absol.: nostri redintegratis viribus acrius impugnare coeperunt, * Caes. B. G. 3, 26, 4; Just. 38, 4.—
- II Transf., beyond the milit. sphere, to attack, assail, oppose, impugn: qui (Scaurus) tametsi a principio acerrime regem (Jugurtham) impugnaverat, tamen, etc., Sall. J. 29, 2: cujus vel praecipua opera Bibulum impugnaverat, Suet. Caes. 21; Cic. Fam. 3, 12, 1: veneficiis et devotionibus impugnari, Suet. Calig. 3: saepe quae in aliis litibus impugnarunt actores causarum, eadem in aliis defendunt, Quint. 2, 17, 40: filii caput palam, id. 11, 1, 62: dignitatem alicujus, Cic. Fragm. ap. Non. 439, 3; Hirt. B. G. 8, 53, 1: sententiam, Tac. H. 4, 8: meritum et fidem, Ov. M. 5, 151: finitionem alterius, Quint. 7, 3, 22: nostra, Hor. Ep. 2, 1, 89; Quint. 4, 1, 14. —Absol.: cum illis id tempus impugnandi detur, Cic. Quint. 2, 8.
im-pūgno, āvī, ātum, āre (in u. pugno), jmd. od. etw. anfechten, angreifen, I) eig., als milit. t. t.: terga hostium, Liv.: patriam, Liv.: Syracusas, belagern, Iustin.: absol., Caes. u. Iustin. – II) übtr.: a) handelnd gegen jmd. od. etw. ankämpfen, kämpfen, regem, Sall.: morbum, Plin.: veneficiis impugnari, Suet. – b) mit Worten usw. anfechten, angreifen, bekämpfen (Ggstz. defendere), plebem, Liv.: actores causarum, Quint.: dignitatem alcis, Cic. fr. u. Hirt. b. G.: sententiam, Tac.: opus, kritisieren, Ov.: absol., tempus impugnandi, Cic. – ➳ Partiz. Präs. Genet. Plur. synk. impugnantum, Ennod. vit. Epiph. p. 359, 15 H.
See: impugnare
impugnō, (11) āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 attaquer, assaillir : aliquem, qqn : Cæs. G. 1, 44, 6 ; Liv. 3, 70, 4 || [abst ] : Cæs. G. 3, 16, 4 || tecta impugnata Cic. Sen. 7, maisons attaquées ¶ 2 [fig.] Cic. Fam. 3, 12, 1 ; Sall. J. 29, 2 ; Quint. 2, 17, 40 ; Ov. M. 5, 151 || [abst ] Cic. Quinct. 8.
- 1. aanvallen, bestormen [patriam; terga hostium];
- 2. (metaf.) bestrijden, strijden tegen (m. acc.) [regem; dignitatem consulis; sententiam; morbum].
impūgnō (in-p-) āvī, ātus, āre,
- to fight against, attack, assail: acrius, Cs.: terga hostium, L.—To attack, assail, oppose, impugn: tempus impugnandi: acerrime regem, S.: nostra, H.