impugno
impugno, to fight against, attack, assail
Could not find impugnatis in Logeion dictionaries.
impugnatis perfect passive participle neuter dative plural, present active indicative 2nd plural, perfect passive participle masculine ablative plural, perfect passive participle feminine ablative plural, perfect passive participle feminine dative plural, perfect passive participle masculine dative plural, perfect passive participle neuter ablative plural of impugno
impugnatis feminine ablative plural, feminine dative plural, masculine dative plural, masculine ablative plural, neuter dative plural, neuter ablative plural of impugnatus
impugno (inp-), āvi, ātum, 1, v. a. [in-pugno], to fight against a person or thing, to attack, assail (class.; esp. in the transf. and trop. signif.; cf.: invado, opprimo, aggredior, adorior).
- I Lit., in the milit. sphere: terga hostium, Liv. 3, 70, 4: Syracusae a cive impugnatae sunt (for which, shortly after, oppugnari), Just. 22, 2. — Absol.: nostri redintegratis viribus acrius impugnare coeperunt, * Caes. B. G. 3, 26, 4; Just. 38, 4.—
- II Transf., beyond the milit. sphere, to attack, assail, oppose, impugn: qui (Scaurus) tametsi a principio acerrime regem (Jugurtham) impugnaverat, tamen, etc., Sall. J. 29, 2: cujus vel praecipua opera Bibulum impugnaverat, Suet. Caes. 21; Cic. Fam. 3, 12, 1: veneficiis et devotionibus impugnari, Suet. Calig. 3: saepe quae in aliis litibus impugnarunt actores causarum, eadem in aliis defendunt, Quint. 2, 17, 40: filii caput palam, id. 11, 1, 62: dignitatem alicujus, Cic. Fragm. ap. Non. 439, 3; Hirt. B. G. 8, 53, 1: sententiam, Tac. H. 4, 8: meritum et fidem, Ov. M. 5, 151: finitionem alterius, Quint. 7, 3, 22: nostra, Hor. Ep. 2, 1, 89; Quint. 4, 1, 14. —Absol.: cum illis id tempus impugnandi detur, Cic. Quint. 2, 8.
im-pūgno, āvī, ātum, āre (in u. pugno), jmd. od. etw. anfechten, angreifen, I) eig., als milit. t. t.: terga hostium, Liv.: patriam, Liv.: Syracusas, belagern, Iustin.: absol., Caes. u. Iustin. – II) übtr.: a) handelnd gegen jmd. od. etw. ankämpfen, kämpfen, regem, Sall.: morbum, Plin.: veneficiis impugnari, Suet. – b) mit Worten usw. anfechten, angreifen, bekämpfen (Ggstz. defendere), plebem, Liv.: actores causarum, Quint.: dignitatem alcis, Cic. fr. u. Hirt. b. G.: sententiam, Tac.: opus, kritisieren, Ov.: absol., tempus impugnandi, Cic. – ➳ Partiz. Präs. Genet. Plur. synk. impugnantum, Ennod. vit. Epiph. p. 359, 15 H.
See: impugnare
impugnō, (11) āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 attaquer, assaillir : aliquem, qqn : Cæs. G. 1, 44, 6 ; Liv. 3, 70, 4 || [abst ] : Cæs. G. 3, 16, 4 || tecta impugnata Cic. Sen. 7, maisons attaquées ¶ 2 [fig.] Cic. Fam. 3, 12, 1 ; Sall. J. 29, 2 ; Quint. 2, 17, 40 ; Ov. M. 5, 151 || [abst ] Cic. Quinct. 8.
- 1. aanvallen, bestormen [patriam; terga hostium];
- 2. (metaf.) bestrijden, strijden tegen (m. acc.) [regem; dignitatem consulis; sententiam; morbum].
impūgnō (in-p-) āvī, ātus, āre,
- to fight against, attack, assail: acrius, Cs.: terga hostium, L.—To attack, assail, oppose, impugn: tempus impugnandi: acerrime regem, S.: nostra, H.