impunitus

impūnītus (inp-; also impoenī-tus; cf. impune), a, um, adj. [2. in-punitus],

• unpunished, unrestrained, free from danger, safe, secure (class.; cf. inultus): injuriam inultam impunitamque dimittere, Cic. Verr. 2, 5, 58, § 149; cf. id. Div. in Caecil. 16, 53: tibi vexatio direptioque sociorum impunita fuit ac libera, id. Cat. 1, 7, 18: si istius haec tanta injuria impunita discesserit, id. Verr. 2, 4, 30, § 68: scelera, id. Off. 2, 8, 28: Cn. Fulvio fugam ex proelio ipsius temeritatem commisso impunitam esse, Liv. 36, 2, 15; 9, 26, 1: furta omnia fuisse licita et impunita (al. impoenita), Gell. 11, 18; Sall. C. 51, 5; Auct. Her. 4, 39, 51; Sen. Contr. 1, 2, 22; Tac. H. 4, 77.— Comp.: qui tu impunitior illa obsonia captas? Hor. S. 2, 7, 105: libidinem Appi Claudii, quo inpunitior sit, Liv. 3, 50, 7.—Adv.: impūnītē, with impunity: alios in facinore gloriari, aliis ne dolere quidem impunite licere, Matius in Cic. Fam. 11, 28, 3; id. Fin. 2, 18, 59: quo impunitius uxor ejus moecharetur, Fest. s. v. non omnibus, p. 173 a, Müll.

im-pūnītus, a, um (in u. punio), I) ungestraft, ungeahndet, straflos, libido impunitior, Liv.: non diu proditoribus impunita res fuit, Liv.: multorum impunita scelera ferre, Cic.: hanc iniuriam ignominiamque nominis Romani inultam impunitamque dimittere, Cic.: si istius haec iniuria impunita discesserit, Cic.: nullius umquam impunitam stultitiam transire passus est, Sen. rhet. – v. Pers., Pompeium gratia impunitum habuit (ließ straflos ausgehen), Vell.: alqm impunitum dimittere, Cornif. rhet. u. Sall. – II) übtr., ungebunden, uneingeschränkt, zügellos, omnium rerum libertas, Cic.: mentiendi licentia, Cic. fr.: mendacium, Cic.

impunitus [CL] , unpunished: a (of person); b (of action). a 704 quicunque ‥ cujuslibet personae ‥ contempserit non erit a Deo ~us CS 110A; contra omnes impios neminem illorum relinquens ~um Bede Ep. Cath. 128; nec qui peccat ~us debet dimitti Anselm (CurD 7) II 58; Buamundus ‥ captos ‥ ~os dimisit Ord. Vit. IX 6 p. 496.  b Dei misericordia tantum facinus ~um fieri non permittente ‥ Asser Alf. 97; non ‥ decet Deum peccatum sic ~um dimittere Anselm (CurD 1. 12) II 69; furtum morte inpunitum (Leg. Hen. 10. 1) GAS 556; nullum malum ~um Gir. GE I 5 p. 19; nullum ei bonum ~um, nullum malum irremuneratum Map NC IV 6 f. 49v; 1278 rex tantam maliciam ‥ relinquere non vult inpunitam Law Merch. II 28; sic imperium reassumens de omnibus triumphavit nulliusque culpam reliquit ~am Dastin Visio 326; Wycl. Civ. Dom. I 218 (v. dissipativus).

impūnītus, (11) a, um (in, punio), ¶ 1 impuni : Cic. Cæcil. 53 ; Cat. 1, 18 ; Verr. 2, 4, 68 ; 5, 149 ; Off. 2, 28 ¶ 2 [fig.] effréné, sans bornes : Cic. de Or. 1, 226 || -tior Hor. S. 2, 7, 105 ; Liv. 3, 50, 7.

impunitus , a, um. adj. c.
未治罪。免罚者。

Suggest a Translation
See an image

impūnītus (in-p-) adj.

• with comp, unpunished, unrestrained, free from danger, safe, secure: iniuria: scelus, S.: nec diu proditoribus impunita res fuit, L.: qui tu impunitior illa obsonia captas?H.: quo inpunitior sit (Appius), L.—Unrestrained, unbridled: mendacium.