impunitus
impunitus, unpunished, unrestrained, free from danger, safe, secure
Could not find impunito in Logeion dictionaries.
impunito masculine dative singular, masculine ablative singular, neuter ablative singular, neuter dative singular of impunitus
impunito perfect passive participle masculine ablative singular, perfect passive participle neuter ablative singular, future active imperative 2nd singular, perfect passive participle neuter dative singular, perfect passive participle masculine dative singular, future active imperative 3rd singular of impunis
impūnītus (inp-; also impoenī-tus; cf. impune), a, um, adj. [2. in-punitus],
- unpunished, unrestrained, free from danger, safe, secure (class.; cf. inultus): injuriam inultam impunitamque dimittere, Cic. Verr. 2, 5, 58, § 149; cf. id. Div. in Caecil. 16, 53: tibi vexatio direptioque sociorum impunita fuit ac libera, id. Cat. 1, 7, 18: si istius haec tanta injuria impunita discesserit, id. Verr. 2, 4, 30, § 68: scelera, id. Off. 2, 8, 28: Cn. Fulvio fugam ex proelio ipsius temeritatem commisso impunitam esse, Liv. 36, 2, 15; 9, 26, 1: furta omnia fuisse licita et impunita (al. impoenita), Gell. 11, 18; Sall. C. 51, 5; Auct. Her. 4, 39, 51; Sen. Contr. 1, 2, 22; Tac. H. 4, 77.— Comp.: qui tu impunitior illa obsonia captas? Hor. S. 2, 7, 105: libidinem Appi Claudii, quo inpunitior sit, Liv. 3, 50, 7.—Adv.: impūnītē, with impunity: alios in facinore gloriari, aliis ne dolere quidem impunite licere, Matius in Cic. Fam. 11, 28, 3; id. Fin. 2, 18, 59: quo impunitius uxor ejus moecharetur, Fest. s. v. non omnibus, p. 173 a, Müll.
im-pūnītus, a, um (in u. punio), I) ungestraft, ungeahndet, straflos, libido impunitior, Liv.: non diu proditoribus impunita res fuit, Liv.: multorum impunita scelera ferre, Cic.: hanc iniuriam ignominiamque nominis Romani inultam impunitamque dimittere, Cic.: si istius haec iniuria impunita discesserit, Cic.: nullius umquam impunitam stultitiam transire passus est, Sen. rhet. – v. Pers., Pompeium gratia impunitum habuit (ließ straflos ausgehen), Vell.: alqm impunitum dimittere, Cornif. rhet. u. Sall. – II) übtr., ungebunden, uneingeschränkt, zügellos, omnium rerum libertas, Cic.: mentiendi licentia, Cic. fr.: mendacium, Cic.
quicunque ‥ cujuslibet personae ‥ contempserit non erit a Deo ~us
contra omnes impios neminem illorum relinquens ~um
nec qui peccat ~us debet dimitti
Buamundus ‥ captos ‥ ~os dimisit
Dei misericordia tantum facinus ~um fieri non permittente ‥
non ‥ decet Deum peccatum sic ~um dimittere
furtum morte inpunitum(
nullum malum ~um
nullum ei bonum ~um, nullum malum irremuneratum
rex tantam maliciam ‥ relinquere non vult inpunitam
sic imperium reassumens de omnibus triumphavit nulliusque culpam reliquit ~am
impūnītus, (11) a, um (in, punio), ¶ 1 impuni : Cic. Cæcil. 53 ; Cat. 1, 18 ; Verr. 2, 4, 68 ; 5, 149 ; Off. 2, 28 ¶ 2 [fig.] effréné, sans bornes : Cic. de Or. 1, 226 || -tior Hor. S. 2, 7, 105 ; Liv. 3, 50, 7.
- 1. ongestraft, straffeloos [scelera; ignominia];
- 2. teugelloos, schaamteloos [omnium rerum libertas].
impūnītus (in-p-)
adj.
- with comp, unpunished, unrestrained, free from danger, safe, secure: iniuria: scelus, S.: nec diu proditoribus impunita res fuit, L.: qui tu impunitior illa obsonia captas?H.: quo inpunitior sit (Appius), L.—Unrestrained, unbridled: mendacium.