incitabulum
incĭtābŭlum, i, n. [incito],
- an incentive, stimulus: ingenii virtutisque, Gell. 15, 2, 3.
incitābulum, ī, n. (incito), das Anreizungsmittel, ingenii virtutisque, Gell. 15, 2, 3.
hoc ~um, -li, i. incitatio; unde Plato: ‘~um est ingenii et virtutis, si mens et corpus hominis vino flagret’
patet nocivum invidie malum serpentino nocivius esse veneno, quia illud hautquaquam officit, nisi officiendi causa incitetur; illud autem et sine ~o perfacile conmovetur
incĭtābŭlum, ī, n. (incito), stimulant : Gell. 15, 2, 3.
Gell. 15. 2. Fomitem esse quendam dicens, et
Incitabulumingenii virtutisque, si mens et corpus hominis vino flagraret.