incorporeus
incorpŏrĕus, a, um, adj. [2. in-corpus],
- incorporeal (post-class.): corpusne sit vox an incorporeum: hoc enim vocabulum quidam finxerunt proinde quod Graece dicitur ἀσώματον, Gell. 5, 15, 1; Macr. S. 7, 15.
in-corporeus, a, um, unkörperlich, körperlos (Ggstz. corporeus), Gell., Macr. u. Eccl.
invisibilem ‥ et ~eum ejus spiritum in coelesti sede gaudere
ex motu ‥ quem corpori dare videtur ‥ in corpore quiddam ~eum esse arguitur
si ad ~ea divertendum est, ratione opus est et intellectu, cum absque intelligentia hec non valeant comprehendi
nec mirum ‥ utriusque sexus putari numina, quippe que ~ea sunt. ‥ nisi enim corpora induerint, humanis visibus apparere non possunt
res ~ee neque subjacent sensui neque imaginationi, sed in anime comprehensionem cadunt
constat quod [corpus Christi ] non est ibi [sc. in sacramento altaris ] per modum substancie ~ee, igitur est ibi per modum substancie corporee et ‥ dimensive
incorpŏrĕus, a, um, immatériel, incorporel : Gell. 5, 15, 1 ; Macr. Sat. 7, 15.