indulcare

indulcare [LL] 1 to sweeten (in taste); b (fig., w. ref. to sweetness of utterance or literary composition). fons mirae suavitatis gustu ~atus [v. l. indulcoratus] prorumpebat Willib. Bonif. 9 p. 57; Walt. Wimb. Carm. 223 (v. deguttatio).  b quod [sc. dictum Augustini] Prosper ‥ mellitis versum epigrammatibus ~avit [gl.: gecertenlæhte] Aldh. VirgP 58 p. 319; angilogias ‥ ambrosio dictionalitatis collemate ~abo [v. l. dulcorabo] O. Cant. Pref. Frith. 45; tua ‥ honestis / ‥ indulcanda modis odisque canoris / ‥ vita Frith. 27; Walt. Wimb. Palpo 22 (v. dulcisapus b). 2 (fig.) to refresh, comfort, console. obsecro, domine, amaricatum est cor meum sua desolatione, ~a illud tua consolatione Anselm (Prosl. I) I 99; 1094 semper ‥ servet justitiam vestra prudentia, et in offensionibus quae sibi fiunt ~et eam sua misericordia Ib. (Ep. 180) IV 64; etatis ‥ processu pungere videntur que mulcebant et amaricare que ~abant H. Hunt. CM 1.