infertor
infertor, ōris, m. (infero),
- one who serves up dishes, a waiter, steward, παραθέτης, Gloss. Philox.; Schol. Juv. 5, 83; 9, 109.
īnfertor, ōris, m. (infero) = παραθέτης (Gloss.), der Speiseauftrager, Truchseß, Ascon. Hor. sat. 2, 8, 72. Schol. Iuven, 5, 83; 9, 109; 11, 142.
īnfertŏr, ōris, m. (infero), qui fait le service de table : Gloss. Phil. ; Schol. Juv. 9, 109.
Si quis
Majorem, Infertorem, Scancionem occiderit. Ubi perperam Editio Heroldi
Infestorempræfert. Wippo de Vita Chunradi Salici pag. 428 :
Quos
Cubiculariorum Magistros, quos Infertores et Pincernas et reliquos Officiarios
ordinaret. Et ann. 1038 : Quidam bene valens vir Cunradus Infertor
ciborum Imperatoris cum aliis interfectus est. Charta Hugonis Episc. Gratianop.
ann. 1110. in Tabulario ejusd. Ecclesiæ f. 35 : Signum Odonis Infertoris dapium,
sive Seneschalci.