infortunare

infortunare [CL as p. ppl. only] , to make unfortunate, bring misfortune upon; b (p. ppl. s. act.); c (p. ppl.) unfortunate (of person); d (of condition, action, or event). ipse ~abit et infascinabit non solum personas singulares, sed civitates et regiones Bacon Maj. I 399; docuit eum opera quibus alteraret regiones, et civitates ~aret, et infatuaret eas Id. Tert. sup. 53.  b ponunt ‥ esse ‥ Saturnum et Martem malivolos et ~atos Bacon I 42.  c hominis ~ati per opus nature superioris M. Scot Phys. 24; prosperatus modestus esto, ~atus vero prudens W. Burley Vit. Phil. 44.  d femorum ~ata dissimilitudo R. Cold. Cuthb. 48 p. 101; quam infelix, quam ~atum, quam vile schisma H. Bos. LM 1374C; dignum est ut nupcie que procurantur mediante Helena sint infelices et ~ate Trevet Troades 62; 1477 equus ex casu ~ato ipsum filium pedibus suis conculcavit Sanct. Durh. 4.