insimulator
insĭmŭlātor (insĭmĭl-), ōris, m. [insimulo],
- an accuser (post-class.), Ap. Apol. p. 293, 37; Pacat. Pan. Theod. 43.
īnsimulātor, ōris, m. (insimulo), der Beschuldiger, Ankläger, Apul. apol. 30. Pacat. pan. 43, 4.
per miraculum Dei ~or ‥ enervatur
īnsĭmŭlātŏr, ōris, m. (insimulo), accusateur : Apul. Apol. 30.
Te purgare eodem teste, quo
Insimulatore voluisses. Auxilius in Libello de causa Formosi PP. apud Mabill.
tom. 4. Analect. pag. 610. personas inducit colloquentes, Insimulatorem, qui accuset, et
Actoremqui defendat Formosum.
Insimulator piscium, Apuleio in Apolog. Accusator est magiæ quæ fit ex piscibus.