intellectio
intellectĭo, ōnis, f. [intellego],
- synecdoche, Auct. Her. 4, 33, 44.
intellēctio, ōnis, f. (intellego), das Verstehen, I) im allg. = die Auslegung, quid sibi vult intellectio ista? Tert. ad nat. 2, 12. – II) als rhet. t. t.: a) als erster Teil der Rhetorik neben der inventio u. dispositio, Sulp. Vict. inst. or. 4. – b) die Synekdoche, Cornif. rhet. 4, 44.
intellectus est virtus passiva. unde ~o dicit motum ad animam, secundum quod determinatur cognitio ab objecto
omnes ~ones ejusdem intellectus habent similem habitudinem ad intellectum
in rebus immaterialibus ~o et intellectum sunt idem . ‥ in eis ‥ ~o non est aliud quam existencia intellecti in intellectu
quomodo et per quid copulatur intellectus cum isto homine singulari? non nisi per suam operacionem et ~onem te teste?
ita, cum intellectus posset intelligere duo omnino similia, sequitur quod ad ~onem talem requiruntur due intenciones omnino similes
erunt ‥ ex preter designatum ~one sophismatum genera ‥ undecim
sophistica ‥ principia ‥ sunt ‥ ex conjunctione, ex disjunctione, ‥ ex defectione, ex ~one, ex innexione ‥
differt ‥ a traductione ~o, quoniam in ea an hoc an illud intelligi conveniat dubium, in hac an hoc an et hoc et illud
Deus ‥ ymaginavit priusquam fierent cunta habens eorum notitiam arcano cordis qui suum spiritum cum ~one infundit habite tandem creature
~o nostra et cogitacio et volicio possunt sufficienter approximari intellectui angelico
non potest procedere in infinitum, quia faceret quid-ditates et ~ones infinitas in specie, sc. secundum quod quedam eorum magis sunt liberate a materia quam alia
~o ‥ lapidis in Deo gignitur
ita singultus sermonem turbaverunt, quod vix se poterat fratrum precibus sub ullo ~onis eloquio commendare
intellēctĭō, ōnis, f. (intellego), sens, signification : Tert. Nat. 2, 12 || synecdoque [fig. de rhét.] : Her. 4, 44.