intentatus
Frieze-Dennison Vergil
intentātus, a, um: (adj.), untried, unsolicited, 10.39.
Could not find intentato in Logeion dictionaries.
intentato masculine dative singular, masculine ablative singular, neuter ablative singular, neuter dative singular of intentatus
intentato perfect passive participle masculine ablative singular, perfect passive participle neuter ablative singular, future active imperative 2nd singular, perfect passive participle neuter dative singular, perfect passive participle masculine dative singular, future active imperative 3rd singular of intento
intentātus, a, um, Part., from intento.
in-tentātus, a, um, adj., untouched.
- I Lit.: vacca intentata jugo, Sen. Med. 62. —
- II Trop., untried, unattempted: miseri, quibus Intentata nites, Hor. C. 1, 5, 12: nil intentatum nostri liquere poëtae, id. A. P. 285: sors rerum, Verg. A. 10, 39: iter, Tac. A. 1, 50.
1. intentātus, a, um (in u. tento), I) unangetastet, v. Pers., Hor. carm. 1, 5, 13. Sen. Med. 61. – II) übtr., unangetastet, unberührt, unversucht, iter, ungebahnter, Tac.: haec intentata manebat sors rerum, Verg.: cur certaminis huius intentata mihi fortuna relinquitur? Ov.: videbis nihil humanae audaciae intentatum, Sen.
2. intentātus, a, um, Partic. v. intento, w. s.
1 intentātus, a, um, part. de intento.
2 intentātus, (13) a, um (in priv.), non touché, non essayé : Hor. P. 285 ; Tac. Ann. 1, 50.
Boves debiles et male Intentati, veteresque
vaccæ et steriles.intentātus see intemptatus.