intentor

1 intentor v. incentor

2 intentor [LL] 1 attendant, follower. eos [sc. qui erga opus verbi devoti ‥ sunt] ‥ ~ores eorum intentos faciunt, in eo quod ipsi intenti sunt et dum pulsant ad eos, aperit eis Dominus quod eos prius latuit [cf. Matth. vii 7] Ad. Scot Serm. 194A; rex ‥ quot sub se in presenti ad manum habuit ~ores tot supra se in futuro habebit tortores Brinton Serm. 48 p. 213. 2 instigator. comitem Gaufridum, mali totius ~orem Gir. PI II 8; cogitationum malarum ~or [? l. incentor] Mir. J. Bev. C 336 (v. immissor). 3 one who states legal charge, accuser. si vero nos nostra scelera celaverimus, ab illo [sc. diabolo] manifestabuntur qui accusator est et ~or Bart. Exon. Pen. 38.