intentatus
Frieze-Dennison Vergil
intentātus, a, um: (adj.), untried, unsolicited, 10.39.
Could not find intentatum in Logeion dictionaries.
intentatum neuter nominative singular, neuter accusative singular, neuter genitive plural, neuter vocative singular, masculine genitive plural, masculine accusative singular of intentatus
intentatum perfect passive participle masculine genitive plural, perfect passive participle masculine accusative singular, perfect passive participle neuter nominative singular, perfect passive participle neuter genitive plural, perfect passive participle neuter accusative singular, perfect passive participle neuter vocative singular of intento
intentātus, a, um, Part., from intento.
in-tentātus, a, um, adj., untouched.
- I Lit.: vacca intentata jugo, Sen. Med. 62. —
- II Trop., untried, unattempted: miseri, quibus Intentata nites, Hor. C. 1, 5, 12: nil intentatum nostri liquere poëtae, id. A. P. 285: sors rerum, Verg. A. 10, 39: iter, Tac. A. 1, 50.
1. intentātus, a, um (in u. tento), I) unangetastet, v. Pers., Hor. carm. 1, 5, 13. Sen. Med. 61. – II) übtr., unangetastet, unberührt, unversucht, iter, ungebahnter, Tac.: haec intentata manebat sors rerum, Verg.: cur certaminis huius intentata mihi fortuna relinquitur? Ov.: videbis nihil humanae audaciae intentatum, Sen.
2. intentātus, a, um, Partic. v. intento, w. s.
1 intentātus, a, um, part. de intento.
2 intentātus, (13) a, um (in priv.), non touché, non essayé : Hor. P. 285 ; Tac. Ann. 1, 50.
Boves debiles et male Intentati, veteresque
vaccæ et steriles.intentātus see intemptatus.