interrogatorius
interrŏgātōrĭus, a, um, adj. [interrogator],
- consisting of questions, interrogatory (post-class.): actiones, Dig. 11, 1, 1: sonus, Tert. adv. Marc. 2, 25.
interrogātōrius, a, um (interrogator), fragend, in Fragen bestehend, Tert. adv. Marc. 2, 25. Callistr. dig. 11, 1, 1. § 1.
Galfridus quedam ~ia exhibuit super quibus peciit dictos testes examinari
quod compareant coram nobis ‥ quibusdam ~iis ‥ responsuri
potestatem ‥ nomine meo agendi, ‥ ponendi, posicionibus et ~iis respondendi
ipsumque super nonnullis ~iis materiam concernentibus interrogavit
posicionibus, articulis, ~iis, et objectis quibuscunque respondendi(
quibusdam ~iis contemptum dicte curie concernentibus personaliter responsurum(
post pauca ab ipsis ~ia de stando suo arbitrio, tulit arbitrium suum
~ia, super quibus persone fidedigne ‥ examinari debent, sunt infrascripta
licet parti contrariae, quum testes producuntur, ministrare contra eosdem testes quaecunque interogatoria pertinentia ad causam institutam
interrŏgātōrĭus, a, um, interrogatif : Tert. Marc. 2, 25 || dʼinterrogatoire : Dig. 11, 1, 1.