intestatus
intestatus, who has made no will, intestate
Could not find intestatoque in Logeion dictionaries.
intestatoque masculine dative singular, masculine ablative singular, masculine ablative singular, neuter ablative singular, neuter dative singular, masculine dative singular of intestatus
intestatoque perfect passive participle masculine ablative singular, perfect passive participle neuter ablative singular, future active imperative 2nd singular, perfect passive participle neuter dative singular, perfect passive participle masculine dative singular, future active imperative 3rd singular of intestato
in-testātus, a, um, adj.
- That has made no will, intestate: si intestata esset mortua, Cic. Verr. 2, 2, 22, § 53: cives, Trajan. ap. Plin. Ep. 10, 88: ad cenam si intestatus eas, Juv. 3, 274: senectus, id. 1, 144: mori, Dig. 25, 4, 4; cf. ib. 50, 16, 64.—
- II Not convicted by witnesses: indemnatus atque intestatus, Plaut. Curc. 5, 3, 17 (695); so id. ib. 5, 2, 24 (622).—
- III Not trustworthy: servus, Pompon. ap. Non. 323, 28.— Hence,
- A Subst.: intestātus, i, m.; intestā-ta, ae, f., one who has not made a will: virgo vestalis neque heres est cuiquam intestato neque intestatae quisquam, Lab. ap. Gell. 1, 12, 18.—Plur., Gai. 3, 1 sqq.; Mos. et Rom. Leg. Coll. 16, 3; 1 sq.—
- B As adv.: intestātō or ab intestātō, without a will, intestate: paterfamilias cum mortuus esset intestato, Cic. de Or. 1, 40, 183; id. Inv. 2, 50, 148: ab intestato heres, Dig. 37, 7, 1, § 8; 5, 2, 6, § 1; 29, 2, 93 al.
in-testātus, a, um, [2. testis],
- emasculated: si intestatus non abeo hinc, Plaut. Mil. 5, 1, 23 (1416).
1. in-tēstātus, a, um, I) der vor seinem Tode kein Testament gemacht hat, Cic.: dah. intestato (Abl.) u. ab intestato, ohne Testament, intestato mori, Cic.: ab intestato heres, ICt. – II) durch keine Zeugen überführt, Plaut. Curc. 695. – III) = 1. intestabilis no. I, im Doppelsinne mit 2. intestatus, w. s.
2. intēstātus, a, um (in u. 2. testis, die Hode) = ἄνορχος, hodenlos, entmannt, kastriert, im Doppelsinne mit 1. intestatus, etwa der Zeugungskraft beraubt, Plaut. mil. 1416.
qui ‥ ~us decessit, ejus bona confiscata sunt universa
res intestati cedunt heredis in usum
si dicti burgenses ‥ testati vel ~i decesserint(
Willelmus rex ‥ obiit ~us
constituo Johannem B. ‥ et Ricardum B. ‥ meos veros executores ad disponendum omnia mea bona testata sive ~a
decedencium ab ~o(v. 1
scriptoribus mortuis, sive testato sive ab ~o
administracionem bonorum cujusdam Thome ‥ ab ~o decedentis
intestātus, (13) a, um, ¶ 1 intestat, qui nʼa pas testé : Cic. Verr. 2, 2, 53 || intestato Cic. de Or. 1, 183 ; ab intestato Dig. 37, 7, 1, 8, intestat, ab intestat || qui ne mérite pas confiance : Pomp. d. Non. 323, 28 ¶ 2 non confondu par des témoins : Pl. Curc. 695 ¶ 3 [jeu de mots sur testis ] eunuque : Pl. Mil. 1416.
- 1. zonder testament; ➤ -ō mori;
- 2. (Plaut.) zonder getuigen; ➤ ~ vivito.
in-testātus
adj.,
- who has made no will, intestate: sī intestata esset mortua: ad cenam ire, Iu.
Intestātus
One who has made no will. See heres; testamentum.