inviolatus
inviolatus, unhurt, inviolate
Could not find inviolatumque in Logeion dictionaries.
inviolatumque neuter nominative singular, neuter accusative singular, neuter genitive plural, neuter vocative singular, masculine genitive plural, masculine accusative singular of inviolatus
inviolatumque perfect passive participle masculine genitive plural, perfect passive participle masculine accusative singular, perfect passive participle neuter nominative singular, perfect passive participle neuter genitive plural, perfect passive participle neuter accusative singular, perfect passive participle neuter vocative singular of inviolo
in-vĭŏlātus, a, um, adj.
- Unhurt, inviolate (class.): invulnerati inviolatique, Cic. Sest. 67, 140: corpus omnium civium, id. Rab. Perd. 4, 11: amicitia, id. Sull. 17: vita, i.e. happy, pleasant, Sil. 13, 875: terra, i.e. unploughed, Varr. R. R. 2, 1, 4: aliquid integrum atque inviolatum praestare, Cic. Cael. 5, 11. —
- II Inviolable: tribuni plebis, Liv. 3, 55: tribunicia potestas, id. 8, 54: templum, id. 2, 1: pudicitia, Ov. Liv. Aug. 43: fides publica, Sall. J. 33, 3: jus vel fas, Just. 8, 3, 13: fama, unavailable, Sall. J. 43, 1.—Adv.: invĭŏlātē, inviolably: servare memoriam alicujus, Cic. de Sen. 22, 81: servare jusjurandum, Gell. 7, 18, 1.
in-violātus, a, um (in u. violo), I) unverletzt, unversehrt, a) v. Pers.: invulnerati inviolatique vixerunt, Cic.: alqm inviolatum dimittere, Vell.: inviolato fallaci nuntio, ohne dem treulosen Boten etwas zuleide zu tun, Liv.: inviolatis corporibus, Ggstz. inciso corpore, Cels. – b) v. Lebl.: terra, ungepflügt, Varro: lignum, Sen.: ut statua inviolata maneat, Iustin.: ne quid inviolatum relinqueret, Liv. – v. Abstr., inviolatā vestrā amicitiā, unbeschadet eurer Fr., Cic.: ne quod ius vel fas inviolatum praetermitteret, Iustin.: inv. vita, vom Unglück verschont, Sil. – II) unverletzlich, unantastbar, tribunus plebis, Liv.: templum, Liv.: nomen legatorum, Caes.
vestis et ipsa sepulchro / inviolata nitet
~um, inpraesumptum
violo ‥ quod componitur ~us
virgo ~a
~um donum(v.
quod sic stare et firmiter ~um a modo [v. l. manere ] precipio
fidem Britanni ‥ ~am integramque quieta in pace servabant
~um spiritum Deo effudit
quia jugis ibi manet ~a serenitas
invĭŏlātus, (11) a, um, ¶ 1 qui nʼest pas violé, pas maltraité, qui est respecté : Cic. Sest. 140 ; Sulla 140 ; Cæl. 11 ¶ 2 inviolable : Liv. 3, 55 ; 8, 54.
- 1. ongedeerd, ongeschonden; ➤ invulnerati inviolatique vixerunt; -ā vestrā amicitiā zonder jullie vriendschap tekort te doen;
- 2. onschendbaar [nomen legatorum; tribunus plebis].
in-violātus
adj.,
- unhurt, inviolate: involnerati inviolatique: amicitia: Visam inviolatus amnem, H.: fama, without reproach, S.—Inviolable: legati, nomen ad omnīs inviolatum: templum, L.: fides publica, S.