invocatus
invocatus2, uncalled, without a summons
Could not find invocatae in Logeion dictionaries.
invocatae feminine dative singular, feminine nominative plural, feminine genitive singular, feminine vocative plural of invocatus
invocatae perfect passive participle feminine genitive singular, perfect passive participle feminine dative singular, perfect passive participle feminine nominative plural, perfect passive participle feminine vocative plural of invoco
invŏcātus, a, um, Part., from invoco.
invŏcātus, a, um, adj. [2. in-voco].
- Uncalled (class.): imagines rerum, Cic. N. D. 1, 38, 108: ego ad subsellia rei occurro, id. Fam. 8, 8, 1.—
- II Uninvited: invocatus soleo esse in convivio, Plaut. Capt. 1, 1, 2 (70): ut mihi ... invocato sit locus semper, Ter. Eun. 1058: cotidie sic ei cena coquebatur, ut quos invocatos vidisset in foro, omnes devocaret, Nep. Cim. 4, 3; Vitr. 6, 8.
in-vŏcātus, ūs, m. (only in abl. sing.),
- a non-summoning: si injussu atque invocatu meo (verba) venerint, without my summons, Fronto ad Verum, ep. 1.
1. invocātus, a, um (in u. voco), I) ungerufen, Cic. u. Cael. in Cic. ep. – im Doppelsinn mit invocatus = angerufen, Plaut. capt. 70. – II) insbes., uneingeladen, Ter. u. Nep.
2. invocātus, a, um, Partic. v. invoco, w. s.
3. invocātus, Abl. ū, n. (in u. voco), das Nichteinladen, si ultro, si iniussu atque invocatu meo (ohne meinen Befehl u. ohne meine Aufforderung) venerint, Fronto epist. ad Ver. 1. p. 114, 26 N.
1 invŏcātus, a, um, part. de invoco.
2 invŏcātus, (14) a, um (in priv.), ¶ 1 non appelé : Cic. Nat. 1, 108 ¶ 2 non invité : Pl. Capt. 70 ; Ter. Eun. 1059 ; Nep. Cim. 4, 3.
3 invŏcātŭs, abl. ū, m. , invocatu meo Fronto Ep. ad L. Ver. 1, sans que je [les] aie appelés.
invocātus (1)
- P. of invoco.
in-vocātus (2) adj.,
- uncalled, without a summons: ad dormientem veniunt (imagines) invocatae.—Uninvited, without an invitation: ut mihi . . . invocato sit locus, T.: ut quos invocatos vidisset in foro, omnes devocaret, N.