invocatio

invŏcātĭo, ōnis, f. [invoco],

• an invoking, invocation (post-Aug.): deorum, Quint. 6, 1, 33: dearum, id. 6, 1, 48.—Absol., Quint. 9, 2, 104; 11, 3, 115; Macr. S. 1, 16.

invocātio, ōnis, f. (invoco), die Anrufung, deorum, dearum, Quint. u.a.: sive in invocationem aliquam sive ad invidiosam implorationem convertimur, Quint.: Plur., Paul. ex Fest. 107, 17: invocationes divinae, Isid. orig. 17, 8, 1.

invocatio [CL] , calling upon, invoking, invocation: a (of God); b (of interceding saint); c (of secular leg. authority). a per ~onem nominis tui, Domine Egb. Pont. 127; tres homines ‥ cum ~one Sanctae Trinitatis baptizavit Alcuin WillP 10; trium, id est Patris et Filii et Spiritus Sancti, et nominationes et operationes et ~ones et preconia tam in lege quam in prophetis multipliciter inserta video Eccl. & Synag. 73; faciunt ‥ ~ones ad Deum vivum et verum Gir. DK I 16.  b nec ‥ signa virtutum ac sanitatum, quae per illum viventem Dominus hominibus donabat, per ~onem intercessionis ipsius ubique candescere praesentem ad usque diem cessaverunt Felix Guthl. 53 p. 168; ad solam sancti illius ~onem Osb. Mir. Dunst. 26; orbatis lumine lumen ad ejus [sc. Ecgwini] nominis ~onem restituebatur Dominic V. Ecgwini I 18; ad ~onem sui nominis revixerunt V. Edm. Rich B 624; 1559 de sanctorum veneratione et ~one Conc. Scot. II 163.  c una cum ~one brachii secularis Ziz. 433; 1549 cum ~one brachii secularis Conc. Scot. II 93.

invŏcātĭō, ōnis, f. (invoco), action dʼinvoquer, invocation : Quint. 6, 1, 33 ; 9, 2, 104 ; 11, 3, 115.