iugo
iugo, to bind, marry
Frieze-Dennison Vergil
iugō, āvī, ātus, 1, a.: to yoke; (fig.), join in marriage, unite, 1.345. (iugum)
Could not find iugi in Logeion dictionaries.
iugi present passive infinitive of iugo
iugi masculine dative singular, feminine dative singular, feminine ablative singular, masculine ablative singular, neuter ablative singular, neuter dative singular of iugis
iugi masculine genitive singular, masculine vocative plural, masculine nominative plural, neuter genitive singular of iugus
iugi neuter genitive singular of iugum
jŭgo, āvi, ātum, 1, v. a. [jugum], to bind to laths or rails.
- I Lit.: furcas vel palos perticis jugare, Col. 12, 39; 12, 15, 1: vineam, id. 4, 26, 1.—
- II Transf., to marry (poet.): cui pater intactam dederat, primisque jugarat Ominibus, Verg. A. 1, 345. —
- B In gen., to join, connect: sol vagus igneas habenas Immittit propius, jugatque terrae, Naev. ap. Macr. S. 1, 18.
- —Hence, jŭ-gātus, a, um, P. a.
- A Joined, connected: virtutes inter se nexae et jugatae sunt, Cic. Tusc. 3, 8, 17.—
- B Jugata verba, derived from one another (as justus, justitia, juste), Quint. 6, 3, 66; cf. 5, 10, 94.
jugo, ĕre,
- v. n., to utter the note of the kite (milvus), Varr. ap. Non. 179, 2; cf. Paul. ex Fest. p. 104 Müll., and jugit ἰκτὶν βοᾷ, Gloss. Philox.
1. iugo, āvī, ātum, āre (iugum), jochen, I) eig.: a) jochartig anbinden, vineas, an Geländer binden, Varro u. Colum.: palos perticis, Colum. – b) mit etw. verknüpfen, verbinden, hāc quā sol vagus igneas habenas immittit propius iugatque terrae, Naev. bei Macr. sat. 1, 18, 16: centeni boves auro iugati, mit vergoldeten Hörnern, Treb. Poll. Gallien. 8, 2. – II) übtr.: a) verknüpfen, verbinden, omnes (virtutes) inter se nexae et iugatae sunt, sind miteinander eng verbunden, Cic. Tusc. 3, 17: quia iugata (stammverwandte) verba essent pluvia et pluendo, Cic. top. 38: neutr. pl. subst., iugata, Verbundenes, Quint. 6, 3, 66. – b) = ehelich verbinden, verehelichen, alqm od. alqam alci, Catull., Verg. u. spät. Dichter. – ➳ parag. Inf. Präs. Pass. iugarier, Mart. Cap. 1. § 92.
2. iugo, ere, Naturlaut des Hühnergeiers (miluus), Varro sat. Men. 464; vgl. Paul. ex Fest. 104, 7 u. Gloss. Vgl. iugilo.
See: jugare
See: jugere
See: jugare
See: jugere
iugō, ĕre, intr., crier [en parl. du milan] : P. Fest. 104, 8.
- 1. samenvoegen, verbinden; ➤ omnes virtutes inter se nexae et iugatae sunt (Cic.) zijn onderling nauw verbonden;
- 2. (poët.) door een huwelijk verbinden;
- 3. opbinden [vineas].
Et vadit de Petra in petram usque ad arborem
Florentinam, et puteum Lamæ, de hinc ferit de Jugone in Jugonem, quomodo vadit ad caput
frassinorum, etc.iugō āvī, ātus, āre
- iugum, to bind, marry: alcui intactam, V.: decreta super iugandis Feminis, H.