iuratio
jūrātĭo, ōnis, f. [juro],
- a swearing, an oath (post-class.), Macr. S. 1, 6, 30; Tert. Idol. 21.
iūrātio, ōnis, f. (iuro), das Schwören, der Schwur, Macr. sat. 1, 6, 30. Tert. de idol. 21 u.a. Eccl.: Plur., temerariae iurationes, Augustin. serm. 308, 1.
See: juratio
Tandem
devenimus in hunc modum pacis, quod nos quitamus et concedimus in perpetuum dictum
feodum de Boleria et feodum de Mesuncellis, et Jurationem dictæ domus de Mesuncellis,
etc. Vide Dissertat. 30. ad Joinvillam,