jactanter

jactanter [LL] , arrogantly, boastfully. quatenus centenae frugis copia ubertim locupletatus nequaquam sexagenis manipulorum fasciculis ditatum ~er parvi pendere praesumat Aldh. VirgP 13; potest ‥ quilibet oculos ~er extollere, lingua mentiri, homicidio pollui Bede Prov. 961; notandum ‥ quod jactare dicitur pro vantare et tunc inde venit ~er adverb Osb. Glouc. Deriv. 283; Gir. GE I 51 (v. dialecticus a); non mea ~er jaculans nec aliena joculanter jugulans [v. l. joculans] Higd. I 5.