judicatio

judicatio [CL] 1 action or power of deciding a case at law. nec summorum quispiam minorum ~one dispereat (Leg. Hen. 32. 1a) GAS 564; juris demonstratio querit honestatem, / ‥ / dum deliberacio vult utilitatem, / librat judicatio rei veritatem Garl. Epith. III Summa 12; nec est credendum quod ~o, promulgacio, vel sentenciacio prelati facit talem esse hereticum, ‥ sed quia prius ex sua malicia est hereticus Wycl. Ver. III 302. 2 exercise of judgement. et mulieres immunde et carnales ~ones interimende sunt maxime, quoniam ille fecerunt populum Dei peccare R. Niger Mil. II 62; solet esse apud prudentes viros in operibus elaboratis ~o restriccior, in rebus subitaneis venia prolixior W. Burley Vit. Phil. 254. 3 (rhet.) question to be decided. est ex ratione deducta summa hujusmodi: rectumne fuerit ab Oreste matrem occidi, cum illa Orestis patrem occiderit ‥ Alcuin Rhet. 10; ~o: possitne quisquam de filii pupilli re testari; an heredes secundi ipsius patris familias, non filii quoque ejus pupilli heredes sint Ib. 11; ~o est: cum summae virtutis celebrandae causa Grai de Grais aeternum inimicitiarum monumentum statuerunt, recte an non fecerint? Ib. 12.

jūdĭcātĭō, ōnis, f. (judico), ¶ 1 action de juger, dʼenquêter, délibération : Cic. Fam. 3, 9, 2 || point à juger : Cic. Inv. 1, 19 ; 2, 15 ¶ 2 jugement, opinion : Cic. Tusc. 4, 26.