legitima
lēgĭtĭma, ōrum, n. (legitimus), formalités légales : Nep. Phoc. 4, 2 || préceptes : Vulg. Levit. 18, 26.
Ita quod (Anna filia Dalphini
Guigonis) non possit aliquid plus in prædictis bonis et hæreditate et terra
dicti Domini, ratione frareschiæ vel Legitimæ, vel supplementi Legitimæ. Alium
locum vide in Advenimentum. Legitimanude pro
Uxore legitima, passim occurrit, ut apud Schann. Hist. Wormat. tom. 1. pag. 172. Chart. ann. 1325. apud Guden. Cod. Diplom. t. 3. p. 240 :
Cum Elizabeth nunc Legitima mea secundaria,
i. e. quam secundis nuptiis duxerat.