luctificus
luctificus, causing sorrow, doleful, baleful
Frieze-Dennison Vergil
lūctificus, a, um: adj. (lūctus and faciō), causing grief; woe-bearing, 7.324.
Could not find luctifica in Logeion dictionaries.
luctifica feminine nominative singular, neuter nominative plural, feminine vocative singular, neuter accusative plural, neuter vocative plural, feminine ablative singular of luctificus
luctĭfĭcus, a, um, adj. [luctus - facio],
- causing sorrow or lamentation, doleful, woful, baleful: clades, Cic. poët. Tusc. 2, 10, 25: Alecto, Verg. A. 7, 324: pavor, Sil. 6, 557: jubar, Val. Fl. 3, 292.—Neutr. as adv.: luctificum clangente tuba, Val. Fl. 3, 348.
lūctificus, a, um (luctus u. facio), Trauer od. Unheil bringend, unglücksschwanger, verderblich, clades, Cic. Poët. Tusc. 2, 25: Alecto, Verg. Aen. 7, 324: Titan, Lucan. 7, 2: pavor, Sil. 6, 557: iubar, Val. Flacc. 3, 292; clangores, Stat. Theb. 10, 552: pars exigua semper luctifica et cruenta, ein kleiner Gebietsteil, der stets Ursache vielen Verdrusses u. Blutvergießens war, Amm. 17, 5, 7: luct. calor, Amm. 29, 3, 9: luctificos fore eventus, Amm. 25, 10, 1: caedes edidere luctificas, Amm. 28, 2, 12. – Acc. neutr. adv., luctificum clangente tubā, Val. Flacc. 3, 349.
Ditis opacas / luctifici flevit quisquis adire domos
circumdat pausantem ~a ecclesiae familia, quae ‥ horrendos lacrymando questus insonuit
lūctĭfĭcus, (13) a, um (luctus, facio), qui cause de la peine, du chagrin, triste : [poet.] Cic. Tusc. 2, 25 ; Virg. En. 7, 324.
lūctificus
adj.
- luctus+2 FAC-, causing sorrow, doleful, baleful: clades, C.poët.: Alecto, V.