luctificus
luctificus, causing sorrow, doleful, baleful
Frieze-Dennison Vergil
lūctificus, a, um: adj. (lūctus and faciō), causing grief; woe-bearing, 7.324.
Could not find luctificis in Logeion dictionaries.
luctificis neuter dative plural, feminine ablative plural, feminine dative plural, masculine dative plural, masculine ablative plural, neuter ablative plural of luctificus
luctĭfĭcus, a, um, adj. [luctus - facio],
- causing sorrow or lamentation, doleful, woful, baleful: clades, Cic. poët. Tusc. 2, 10, 25: Alecto, Verg. A. 7, 324: pavor, Sil. 6, 557: jubar, Val. Fl. 3, 292.—Neutr. as adv.: luctificum clangente tuba, Val. Fl. 3, 348.
lūctificus, a, um (luctus u. facio), Trauer od. Unheil bringend, unglücksschwanger, verderblich, clades, Cic. Poët. Tusc. 2, 25: Alecto, Verg. Aen. 7, 324: Titan, Lucan. 7, 2: pavor, Sil. 6, 557: iubar, Val. Flacc. 3, 292; clangores, Stat. Theb. 10, 552: pars exigua semper luctifica et cruenta, ein kleiner Gebietsteil, der stets Ursache vielen Verdrusses u. Blutvergießens war, Amm. 17, 5, 7: luct. calor, Amm. 29, 3, 9: luctificos fore eventus, Amm. 25, 10, 1: caedes edidere luctificas, Amm. 28, 2, 12. – Acc. neutr. adv., luctificum clangente tubā, Val. Flacc. 3, 349.
Ditis opacas / luctifici flevit quisquis adire domos
circumdat pausantem ~a ecclesiae familia, quae ‥ horrendos lacrymando questus insonuit
lūctĭfĭcus, (13) a, um (luctus, facio), qui cause de la peine, du chagrin, triste : [poet.] Cic. Tusc. 2, 25 ; Virg. En. 7, 324.
lūctificus
adj.
- luctus+2 FAC-, causing sorrow, doleful, baleful: clades, C.poët.: Alecto, V.