magulum
magŭlum, i, n.,
- the jaw, mouth: conspurcatum, Schol. Juv. 2, 16; cf. γνάθος, τὸ μάγουλον, Gloss.
magulum, ī, n. (mala), das Maul, Schol. Iuven. 2, 16.
magŭlum, ī, n. , gueule : Schol. Juv. 2, 16.
➳ mot très incertain ; suivant qqs uns dimin. magulus de magus.
Peribomius. Nomen
Archigalli Cynœdi, quem Magulum conspurcatum dicimus, qui publice impudicitiam perpessus
est. Græcobarbaris Στόμα χαρίτων χάριτος δόντια μαργαριτάρια, μάγουλα ῥοδοκόκκινα, ἀυτόβαπτα τὰ
χείλη. Vide Gloss. Meursii.