maliloquus

mălĭlŏquus, a, um, adj. [male-loquor],

• evilspeaking, slanderous (post-class.): lingua, Hier. Ep. 148, 16; Arn. in Psa. 11.

maliloquus, a, um (male u. loquor), übel redend, lästernd, lingua, Lästerzunge, Hieron. epist. 148, 16. Arnob. in psalm. 11 u.a. Eccl.

maliloquus [LL] 1 that utters evil, evil-speaking: a (of person); b (of tongue). hominem ‥ ~um M. Scot Phys. 60; noli esse incredulus et ~us Flor. Hist. III 116.  b 1225 labia dolosa, et lingua ~a Conc. I 558a; c1340 ~a detractorum lingua FormOx 142; s1438 obstabat sibi primo latrancium lingua ~a, que nescit non silere Amund. II 196. 2 (as sb m.) evil-speaking man. aliquis ~us prosequens eum ut perjurium regis exire dixit W. Fitzst. Thom. 58; ~orum ‥ acerbitate seductus Gerv. Cant. Chr. I 174; primo ostendit quod ~us non potest evadere impunitus in judicio per culpe sue tergiversionem Holcot Wisd. 26; ut tot excrescerent ~i Wals. HA II 38.