mena
mēna, ae, v. maena.
1. mēna, s. maena.
2. mena = benna, Cato r. r. 23, 1 K.
mine, luna
luna enim mene Greco sermone vocatur
amene mensis dicitur, hoc est defectu
Phebe vel luna, cyntania, mena / ac novitas lune neumenia dicitur inde
1 mēna, v. mæna.
Ut menam quam exinde extraxerint, possint et
debeant ducere in terram nostram,.... et operari et affinare ipsam Menam et fundere et
probare expensis suis propriis. Extractum computi ann. 1336. ibid. pag. 323 :
Item pro expensis magistri Petri de Rausana et quatuor someriorum portantium
Menam pro faciendo auro. Ibid. pag. 15 : Item potest Menas omnium
metallorum apperire, etc. Computum ann. 1342. ibid. tom. 1. pag. 94 :
Primo, recepit a Florito Gerbergiæ pro triginta duodenis Menæ, datis pro qualibet
duodena Menæ duabus libris ferri, 60. libr. ferri. Vide infra
Mineria.Luna, Dea quæ fluxibus præest. Laur. in Amalth. A Gr.