mento
mento, ōnis, m. amplif. [mentum],
- one who has a long chin, long-chin, Arn. 3, 108.
mento, ōnis, m. (mentum), der Langkinnige, das Langkinn, Arnob. 3, 14.
cujus ~o est acutus et convenienter plenus carne significat hominem boni intellectus
in capite iiij plagas cum una hachiaa pik ‥ et in gorgia et in ~ona, et in capite usque ad cerebrum
frenos et falera, sellas et ~ones, ulceas et scansilia
in oblacionibus regis ad ~onam S. Lodowici in ecclesia conventuali S. Dionisii(
mentō, ōnis, m. (mentum), celui dont le menton est saillant : Arn. 3, 14.
Mentum, usurpat Michael Scotus de Physionomia cap. 73.
Item quoddam sanctuarium continens de Mentone et dentibus S.
Ursulæ. Aliud ann. 1376. ex ead. Bibl. : Item unum sanctuarium sive
reliquiarium argenti deauratum, in quo est Mento cum dentibus S. Ursulæ
virginis. Aliud Gallicum : Un sanctuaire, où il y a du Menton à tout les
dens de sainte Ource. Occurrit rursum inter Instr. tom. 11. Gall. Christ. col.
213.Mentoest Mentum habens solito majus.