monstratus
monstratus, conspicuous, remarkable
Could not find monstratumque in Logeion dictionaries.
monstratumque neuter nominative singular, neuter accusative singular, neuter genitive plural, neuter vocative singular, masculine genitive plural, masculine accusative singular, masculine accusative singular of monstratus
monstratumque perfect passive participle masculine genitive plural, perfect passive participle masculine accusative singular, perfect passive participle neuter nominative singular, perfect passive participle neuter genitive plural, perfect passive participle neuter accusative singular, perfect passive participle neuter vocative singular of monstro
monstrātus, a, um, Part. and P. a., v. monstro fin.
monstrātus, ūs (only in the abl. sing.), m. [monstro],
- a showing (post-class.): cujus monstratu, Ap. Met. 1, 22, 19; monstratu Helenae, Aus. Per. Iliad. 3.
mōnstrātus, Abl. ū, m. (monstro), das Zeigen, cuius monstratu, Apul. met. 1, 22: monstratu Helenae, Auson. perioch. Iliad. 3.
1 mōnstrātus, a, um, part. p. de monstro || adjt , signalé, distingué : Tac. G. 31 ; H. 1, 88.
2 mōnstrātŭs, abl. ū, m. , action de montrer, de désigner : Apul. M. 1, 22.
mōnstrātus
adj.
- P. of monstro, conspicuous, remarkable: et hostibus simul suisque, Ta.