morio
mōrĭo, ōnis, m., = μωρός,
- an arrant fool (post-Aug.): quidam tantae sunt fatuitatis, ut non multum a pecoribus differant: quos moriones vulgo vocant, Aug. Ep. 26; Plin. Ep. 9, 17, 1 sq.; Mart. 8, 13; 14, 210 in lemm.—
- II Transf., a monster, deformed person, Mart. 6, 39, 17.
mŏrĭo or mŏrĭon, a false reading for mormorion, Plin. 37, 10, 63, § 173.
1. morio, s. morior ➳ .
2. mōrio, ōnis, m. (v. μωρός), ein Erznarr, Hofnarr, Plin. ep. 9, 17. § 1 u. 2. Mart. 8, 13, 1 u. 14, 210 lemm. Ver. b. Vulc. Cass. Avid. 1, 8. Lampr. Alex. Sev. 34, 1. Augustin. epist. 166, 17. Schol. Iuven. 1, 35. – murio geschr., Not. Tir. 62, 12.
†heries [l. hebes ], ~io
palatium ingredimur, in quo ‥ ~onem [gl.: ] ‥ respiciofol
videbitur ‥ conditio furiosi par esse conditioni morrionis, cui non imputatur ad peccatum mortale quicquid faciat
venit quidam Ribardus ad curiam regis ‥ et fingens se stultum aliquantis diebus in aula regis jocabatur ad modum ~onis
a morionibus cordatus fronesi, / a calcitronibus rex differt genesi
ordo marinus, / nereides laetae, moriones, grandia cete, / delphini, phocae ‥
See: moriare
mōrĭō, (15) ōnis, m. (μωρός), un fou, un bouffon : Plin. Min. Ep. 9, 17, 1 ; Mart. 8, 13, 1 || un imbécile : Aug. Ep. 166, 17 || monstre, personne contrefaite : Mart. 6, 39, 17.
Illi quos vulgo Moriones vocant, quanto magis a
sensu communi dissonant, magisque absurdi et insulsi sunt. Idem Epist. 28 :
Quidam tantæ sunt fatuitatis, ut non multum a pecoribus differant, quos Moriones
vulgo vocant.MORIO
MO´RIO[NANUS. ]
Morio
A buffoon. See Nani.