mortifico
Could not find mortificate in Logeion dictionaries.
mortificate present active imperative 2nd plural, perfect passive participle neuter vocative singular, perfect passive participle masculine vocative singular of mortifico
mortĭfĭco, 1, v. a. [mortificus],
- to kill, destroy (eccl. Lat.): caro mortificatur, Tert. Res. Carn. 37.—Transf., to mortify, subject, reduce to weakness: membra, Vulg. Col. 3, 5: facta carnis, id. Rom. 8, 13; cf. id. ib. 7, 4.
mortifico, āvī, ātum, āre (mortificus), töten (Ggstz. vivifico), Eccl.
See: mortificare
mortĭfĭcō, āre (mors, facio), tr., faire mourir : Tert. Res. 37 || mortifier, abaisser : Vulg. Col. 3, 5 ; Rom. 8, 13.