munerarius
mūnĕrārĭus, a, um [munus].
- Of or belonging to a gift, Cassiod. Var. 6, 7.—
- II Of or belonging to gladiatorial exhibitions (a word first used by Augustus, acc. to Quint. 8, 3, 34).
- A Adj.: libellus, Trebell. Claud. 5, 5.—
- B Subst.: mūnĕrārĭus, ii, m.
- 1 One who bestows gifts: pauperum, Hier. Ep. 66, 5.—
- 2 The giver of a gladiatorial exhibition: Thracem mirmilloni parem, munerario imparem dixerat, Suet. Dom. 10; Sen. Contr. 4 praef.; Inscr. Orell. 1185; 2534; 2585; 3746.
mūnerārius, a, um (munus), I) zum Schenken (Spenden) gehörig, Cassiod. var. 6, 7, 4. – II) zu den Gladiatorenspielen gehörig, Gladiatoren-, libellus, Verzeichnis der fechtenden Gladiatoren, Treb. Poll. Claud. 5. § 5. – subst., mūnerārius, iī, m., der Veranstalter, Spender eines Gladiatorenspieles, Sen. rhet. u.a. Vgl. Quint. 8, 3, 34 (nach dem Augustus dieses Wort zuerst gebrauchte).
munifex, ~ius
~ius, munera accipiens
~ius, qui semper munera requirit
mūnĕrārĭus, (16) a, um (munus), de présent : Cassiod. Var. 6, 7 || relatif aux gladiateurs : Quint. 8, 3, 34 || -rārĭus, ĭī, m. , a) donateur : Hier. Ep. 66, 5 ; b) qui donne un spectacle de gladiateurs : Sen. Rhet. Contr. 4 pr. ; Suet. Dom. 10.
qui gladiatorium munus
impendit, in leg. 2. Cod. Th. de Gladiator. (15, 2.) Cujus vocis primum auctorem facit
Augustum Quintilianus lib. 8. Vide Columellam lib. 7. cap. 7. Hieron. Epist. 26 :
Munerarius pauperum et egentium candidatus, sic festinat ad cœlum.
Munerarius, qui munera dat. Johannes de Monsterolio Epist. ad Petrum et Gontherum præceptores suos, apud Marten. tom. 2. Ampliss. Collect. col. 1400 :
Sed Munerarii , animus erat designatiori vocabulo
dicere, de ærario publico aut thesauro Regis supra modum
curant.